راه بلدها می گن سرتو بنداز پایین تا روبروی کعبه

نظر اول رو که انداختی، سجده برو و از خدا بخواه،نه به اندازه وسعت، که به اندازه کرمش

معصوم می گه اون لحظه دعاتون مستجابه

بابا می گفت نظر اول که انداختم ستونی از نور بالای کعبه دیدم، بعدها هیچوقت ندیدم

از کاروان عقب تر بودم، تنها آمدم، سرم رو پایین انداخته بودم که ذره ذره نگاهم به کعبه نیفته

با این که میدونستم چی می خوام ببینم بازم تازگی و هیجان داشت، نقسم تو سینه حبس بود

بالای پله های مسعی، از روبروی حجر الاسود، سرم رو بلند کردم و دیدم

ناخودآگاه هق هق گریه امانم رو برید، به سجده افتادم و از صاحب کعبه سه تا چیز خواستم

به قول رفق 1، 2، 3

خیلی سعی کردم اینا رو از خدا نخوام

ولی انگار چاره ای نداشتم، زبان که سهل است، جز این در همه وجودم نبود، بدون ذره ای ناخالصی

بعدها چقدر حسرت خوردم که چه کم خواسته ام، چارهای نداشتم،

اگه الآن بود آرزوم رو با 2 کیلو نارنگی عوض می کردم

عاقبت به خیری چقدر کم بود اون لحظه

آرزوی شهادت آنقدر پوچ بود که در شماره نیامد

سلامتی، چیز در خوری نبود

چه رسد به دیگر خواسته ها

خیلی بعد تر فهمیدم که ظرف وجودیم کوچک است، به کسی چه که تو از دریا جز مشتی برنداری

تازه فهمیدم کریم به اندازه کرمش می دهد ولی تو به اندازه وسعت می گیری

همه عبادت یزرگ کردن این ظرف است که از انوار رحمت حق مشتی بیش نصیبت شود

به کسی چه که تو در این چک سقید امضاء کم می نویسی، تو نمی قهمی

تمام بهشت برای تو، وقتی نمی فهمی، کار به عرض حاجت نمی کشد

به قول آقا روح الله: ما چه می فهمیم عند ربهم یرزقون یعنی چه؟