زنگ زدم. محمد  بود.

-        قرعه کشی کردیم. اسم تو دراومده.

 یه لحظه خوشحال شدم. نه به خاطر حج. بالاخره تو یه قرعه کشی اسمم دراومده. اونقدر خوش شانس بودم که اگه لب دریا می رفتم، باید یه آفتابه آب همرام می بردم.

 اومدم خونه.  گفت سریع جواب بده. اومدم خونه. همه از این خبر خوشحال شدن جز خودم. یه لحظه به سرم زد تفریح خوبیه. خارج از کشوره. درست عربستانه ولی هرچی باشه ایران نیست. واسه کنجکاوی هم که شده می ریم یه سرک می کشیم.

 راستیتش هر چیزی یه وقتی می ازره. بعدش شاید تومنی هم نباشه. حدود 10 سال پیش خیلی دوست داشتم برم مکه. اونقدر با علاقه احکام و مناسک رو می خوندم انگاری فرداست که محرم شم. درباره حرمین کلی کتاب خوندم. خدا که پا نداد منم سرد شدم.

گذشت تا پاییز84 که مرخصی تحصیلی گرفته بودم. هوس کردم تو این بی کاریه یه سری به خونه خدا بزنم. رفتم حج و زیارت. قبول نکردن. گفتن خیلی دیره. گذاشت اون موقعی سیگنال فرستاد که هیچ رمقی نداشتم. حس تا قم رفتن نبود چه برسه اونجا.

رفتم کارهای اداری رو کردم. پول و محضر وفرم و مدارک و عکس. قشنگترین جاش گرفتن گذنامه بود. همین که یه تیکه کاغذ دستت باشه که بتونی از این مملکت بزنی بیرون یه حال دیگست. حالا اگه بی عرضه بودی و نرفتی تقصیر خودته.

تزدیکای رفتن حسابا رو صاف کردم. یه روز پریدیم ترک موتور با محمد. رفتیم لباس احرام رو خریدیم. چند سالی بود آمپول نزده بودم. باید واکسن تب زرد رو می زدم. هلال احمر اول کارت واکسن رو داد بعد گفت برو اون اتاق جلویی تزریق کن. خواستم با همون کارت بی خیال واکسن شم اما نشد. واکسن خیلی بی درد بود.

اومدم خونه. یه لحظه لباس احرام رو انداختم رو خودم. هری دلم ریخت. یه حس دیگست، یه دفعه می شکنی مثل لحظه اولی که عاشق می شی.

 اشک تو چشام حلقه زد. شوخی شوخی داره جدی میشه.

جلسه اول کاروان رو پیچوندم. عوضش یه خواب درست و حسابی کردم.