بچه که بودم دوست داشتم یکی از اینها را از نزدیک ببینم، حالا شده یه تفریح

از رهبر و رییس جمهور گرفته تا وزیر و وکیل

دیدن ادمهایی که هر جا میروی هستند، و چه قدر سعی دارند در تراز مسئولین آینده این نظام باشند، کت و شلواری که می پوشند، یقه دیپلماتی، آنکادر ریش، تعداد و نوع انگشتر ها، عطری که می زنند و تسبیحی که به دست می گیرند، ادبیاتی که صحبت می کنند، معانقه و مصافحه ای که با هم می کنند، یادداشت برداری آنها، نوع موبایل و هندزفری ، عکس بک گروند و زنگ آن، ادبیاتی که پیامک می فرستند و تقویمی که در دست دارند، اذکاری که ورد لب آنهاست، و حتی آزاد اندیشی نمادین انها

کم کم رشد انها را می بینم، پست هایی که می گیرند و ترقیهایی که می کنند

وعده کرده بودم به دیدار آقا نروم، اصرار یه دوست ناچارم کرد. و

الان هم پشیمانم

دیدار من با تو خیلی  به کار نمی آید، قرب من و تو از جنس مکان و حتی زمان نیست، از جنس عقیده و عمل است، حتی اعتقادی هم به دیدنت در حسینیه امام خمینی ندارم، زمانی می شنیدم فلان کس از آشنایان جزو محافظین آقا شده، چه حظی می کردم و دلم می خواست جای او باشم، اولین باری که بیت رفتم چقدر بر ساده اندیشی خودم خندیدم،حرف معلوم است، روزگار تو را راهبر کرده و ما خواسته ایم راهرو باشیم

این همه ادا و اصول ندارد

والله امروز روی زیلوهای بیت یک لحظه دیدم که نیم طبقه این سینا را به اینجا ترجیح می دهم

دیدن بعضی از چهره هایی که قرار است امورات این ملت را در آینده تدبیر کنند، حا لت را به هم می زند

تا دست روزگار اینان را به کرسی می نشاند امیدی به اصلاح نیست

اندکی فراست می خواهد برای کاوش ژرفای وجود اینها که ذره ای بصیرت ندارند

گرچه بی انصافی است رویش نسل جدیدی از انقلاب را جشن نگیریم