جواد: چه کار می کنی. نستله است. نکنه می خوای بخوری؟

مجید: خوب بازش کردم. اسرافه.

جواد هم چنان چپ چپ نگاه می کند. مجید هم با گوشه چشم او را می پاید،

 بسته نسکافه را به آرامی در لیوان آب جوش می ریزد. اما عذاب وجدان دست بردار نیست. آهسته غر می زند که اصلا" کی بهشت و جهنم رو دیده؟

به آرامی با قاشق، نسکافه را هم می زند، شاید یاد شعبه اسراییلی نستله می افتد یا جایزه جوبیلی، شاید هم راشل کوری را زیر شنی تانک به یاد می آورد

 این دفعه با صدایی بلند تر می گوید: می خورم تا قوی شوم و مجید علیه خودشان استفاده کنم

 باز ناراحت است. بوی خوش نسکافه فضای اطرافش را پر کرده است دیر بجنبد از دهان می افتد

با لحن حق به جانبی می گوید: تازه ایران و آمریکا هم با هم مذاکره کردن. تو دیگه چی می گی

 و لیوان را یک نفس سر می کشد.

 پارسال یه بسته نسکافه نستله با شیر خریدم برای اتاق. شب که آمدم دیدم بچه ها پچ پچ می کنند. یکی شان گفت اگه ناراحت نمی شی، ما نمی خوریم.

گفتم خیالی نیست. البته من هم نمی دانستم، پدرم خریده بود. بعد از اینکه باز کردم یاد مارکش افتادم. بعد هم یک لیوان برای خودم درست کردم.

 وقتی می خوردم با حسرت نگاهم می کردند و شاید فحشی نثار نستله، که مرض داشتی تو اسرائیل شعبه بزنی؟

جای شما خالی که از فردا شب کل اتاق به مدت یکهفته روزی 3 وعده نستله نوشیدیم تا تمام شد. البته هنگام نوشیدن مرگ بر اسرائیل مان به پا بود. این به آن در!!!