دیگه زنگ نزن،

نمی خوام صداتو بشنوم

خودشم میدونه اگه صداتو بشنوه،

دلش نرم میشه بر میگرده

اولین چیزی که ازت میگیره اشکه

، تو اشک بریزی و اون نگاه کنه؟

هر نعمتی رو دریغ می کنی، اشک رو نگه دار

مگه میشه جلوت به پهنای صورت اشک بریزم و تو نبخشی؟

بزرگترین عذاب زندگی نبودنته،

بودن و نفهمیدنته

نکنه وقتی همه پرده ها کنار رفت بازم دریغ کنی،

اونوقته که عذاب می کشم

با همه سرگرمی هام می فهمم تو کمی،

اگه یه روز تمام این بازیچه ها کنار بره و تو نباشی، چه کنم؟

باور نمی کردم اجازه بدی برگردم،

خودتم میدونی تمام آرزوهام، لحظه ای بودنت رو نمی ارزه

همین که برگشتم، کامروا شدم

همین که گفتم العفو، رسیدم

باقی بهانه است

توقع نداری که وصلت رو آرزو کنم؟

مگه فراغ تو رو فهمیدم؟

غلط رفتم،

نه چون نمی دونستم،

چون نمی تونستم

اگه بودنم رسواییه، تمومش کن

تا همینجاشم چوب خطمون پره

خجالت می کشم،

اگه بر می گردم نه از جسارتم، از کرامتته

اگه تو نگفته بودی، روم نمی شد

من کجا و در خونه ی تو کجا

اگه تو نخونده بودی، امشبم مثل شبای دیگه

خودت پیغام فرستادی صدا ت کنم

بزرگترین لذتت اینه که برگردم

صدات بزنم

نساختی که نشکنه

ساختی که شکست، شرمنده شه

جوانه های عرق رو ببین شکوفه کرده

از شرم توست، به اندازه فههم

نه به اندازه حقت

از فردا همون بساطه،

شاکی نشو

بضاعتم همینه

مگه تو نخوای

تو بخوای جور دیگه باشه

هر کاری میکنی، اشک رو نگیر

همین یکی کافیه

باقی بهانه است